COMO QUERES?

Como queres que non teña os ollos tristes

Se non podo pasar a vida ao teu lado?

Como queres ver en min un sorriso

Se estou totalmente acabado?

Como podes querer que pense na vida

Cando a vida é miña maior tortura?

Como queres que seque as bágoas

Se teño unha dor que non se atura?

Como queres que aínda teña soños

se cada soño se volveu pesadelo?

Como queres que teña esperanza

Se nunca chegou o que espero?

Como queres que non pense na morte

Se a miña vida é tan escura?

Como queres que a miña alma sane

Cando es ti a única cura?

Como queres que non te ame

Se ese é o motor do meu latexo?

Como queres que non te queira,

Se ti es o meu único desexo?

Cando o amor leva a morte

A dor sempre é compañeira

So quixera que me matases

E poder morrer a túa beira.

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

DURMIR

Maldito insomnio que me atrapa

Malditos miolos que non calan

Dores eternos a miña alma atrapan

Soños que tiña que de min escapan

Durmir, so preciso durmir, nada máis

Durmir, pechar os ollos e tentar folgar

Teño que procurar o xeito de afastar

Ao Insomnio cruento que non quere marchar

Encho a bañeira de escume e auga

Tentarei relaxar coa miña pel mollada

Un derradeiro intento de acadar a calma

Para a miña triste vida torturada.

O auga quente parece que me relaxa

E darei o derradeiro toque que falta

Do pulso xa saen as vermellas bágoas

Por fin o soño meu ser acada.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

EU

Co silencio e a soidade como compaña

Ando na procura do recordo da túa alma

Tentando que a miña recobrase a calma

que tiña, e mais que tiña ten raña.

Bagoas de sangue do corazón lañado

Tinguen a diario a miña faciana.

De soñar tan sequera teño gana,

De tanto que o fixen quedei esgotado.

Camiño descalzo sobre pedras de lume,

Rebolo espido en cristais rachados

E nada cala o corazón co seu queixume.

Paso noites escuras de dores  laiados

Por este desamor que me consume

Nin morte  acouga aos desacougados

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

ETERNA COMPAÑA

Saudade,

Quen che deixou morar en min?

Soidade,

Por que es a miña única compañeira?

Bágoas,

Por que lavades continuamente miña faciana?

Desesperación,

A caso non queres ir a coñecer mundo?

Distancia,

Por que te interpós sempre nos meus soños?

Amor,

Por que non atopas nunca o camiño?

Dor,

Por que non deixas ceibe a miña alma?

Vida,

Creo que xa pasamos moito tempo xuntos.

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

RAZÓN DE SER

De mar son os teus ollos

De nube a túa pel

sol os teus cabelos

os teus beizos de mel.

Cando sinto o teu recendo,

Recendo de rosas e mar

Meu corazón corazón durminte

Ponse como tolo a latexar.

O día que non te vexo

E un día sen vivir

Negras nubes saen o ceo

Coa choiva amosa seu sufrir.

As cerdeiras non florecen

Non se oen paxaros cantar

Non voan as bolboretas

Os peixes deixan de nadar.

De novo volvo á vida

Cando escoito teu falar

Cando vexo os teus ollos

O meu mundo alumear.

Pois nada é infinito,

Cando se trata de penar

O único que dura para sempre

E o meu sincero amar

Posted in isidrez, paranoia literaria | Tagged | Leave a comment