QUÉROTE BEN

As grises cores da vida

Ti es quen de colorar

De sacarme un sorriso

Cando só podo chorar

As malas cousas vividas

As consegues afastar

Con tan só unha mirada

Deses teus ollos de mar.

Quérote ben, rula quérote ben

Sen ti eu xa non sabería que facer

A vida é contigo, ou non é

Quérote ben, rula quérote ben

O teu nome é canción

E o teu corpo poesía

Teus aloumiños, paixón

E os teus bicos dan a vida

Se tivera que morrer

Ben feliz que morrería

Porque tiven teu amor

Que era todo o que quería

Quérote ben, rula quérote ben

Sen ti eu xa non sabería que facer

A vida é contigo, ou non é

Quérote ben, rula quérote ben

Aínda que as veces a distancia

Nos pareza separar

O corazón sempre latexa

E reforza o meu amar.

Es un soño ou realidade

Sempre ando a preguntar

Ti que naciches das estrelas

Ao xuntarse coa mar

Quérote ben, rula quérote ben

Sen ti eu xa non sabería que facer

A vida é contigo, ou non é

Quérote ben, rula quérote ben

Non hai palabras que digan,

Que che podan describir

Este os meus sentimentos

E canto me fas feliz

Mais se miras os meus ollos

Verás o seu fulxir

Que xuran que si me apresas

Nunca tentarei fuxir

Quérote ben, rula quérote ben

Sen ti eu xa non sabería que facer

A vida é contigo, ou non é

Quérote ben, rula quérote ben

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

20 propostas para acabar coa crise sen atacar ao pobo

Hoxe que se aprobará a reforma laboral, para seguir afogando ao pobo, recurtando direitos e benfeiciando somentes ao capital, lembrar que hai un xeito de sair da crise sen recurtar servizos nen direitos, pero non lles interesa. Que non vos enganen!! Non gobernan para o pobo, gobernan para o capital, a igrexa e os mercados!! Rebélate!!! Estas son as miñas propostas para saír da crise sen recortar servizos. Haberá alguén que se atreva a defendelas ou aplicalas?

1./ Rebaixar o salario dos políticos e os cargos políticos ao Salario Mínimo Interprofesional. Se un traballador pode vivir perfectamente co SMI, eles tamén.

2./ Erradicación dos plans de pensións pagados con cartos públicos. Todos cotizamos a seguridade social cos nosos cartos, non temos porque pagarlles unha xubilación extra a maiores.

3./ Obriga para todos de cotizar os mesmos anos para poder cobrar. Se todos temos os mesmos dereitos e obrigas, os deputados tamén.

4./ Abolición dos salarios vitalicios. Se deixas de traballar, deixas de cobrar, como todos.

5./ Control minucioso das dietas, gasto de representación e demais.

6./ Abolición das ETT, xa temos unha oficina de emprego, non precisamos de mediadores privados que lle rouben os cartos aos traballadores.

7./ Supresión dás Deputacións.

8./ O Senado ou se reforma ou se suprime. Non precisamos dun cemiterio de elefantes para políticos

9./ Abolición do Concordato. Non hai que dar cartos públicos á igrexa católica nen a ningunha outra relixión.

10./ Cobro de impostos á Igrexa católica. Somos un estado laico e igualitario, logo nada de privilexios.

11./ Responsabilidades penais para os políticos e banqueiros. O que a faga que a pague.

12./ Nacionalización da Banca.

13./ As axudas para as empresas que o necesiten e que xeren postos de traballo no estado. E penalización a aquelas que empreguen man de obra infantil, man de obra barata en países do terceiro mundo.

14./ Legalización da prostitución. Non só aumentaría o número de afiliados na seguridade social, se non que se remataría coas mafias, a explotación e terían unhas condicións dignas.

15./ Legalización das drogas brandas. Acabaríanse coas mafias do narcotráfico, regularíase a calidade dos produtos e o estado  recadaría cartos polos impostos ao igual que fai co tabaco e o alcol.

16./ Os cartos públicos para os servizos públicos. Escola pública e sanidade pública deben recibir os cartos públicos. Revogación dos concertos coas escolas privadas e a sanidade privada.

17./ Eliminar as desgravacións por uso de servizos privados cando hai servizos públicos de balde.

18./ Rebaixa do IVE e o IRPF. Aumentando o poder adquisitivo da xente e o xeito de xerar crecemento, rebaixalo é afondar máis na crise.

19./ Cualificar de delito grave e penal a especulación coas vivendas. Isto xa o di a Constitución que tanto defenden, pero parece que se lles esquece.

20./ Eliminación da monarquía.  Isto non precisa máis explicación

Posted in isidrez, paranoia sociopolítica | 1 Comment

FRACASO

Fracaso,
A historia da miña vida.
Soidade,
A máis fonda das feridas.
Tolemia,
Que controla meu corazón.
Rexeitamento,
Cando che pido algo de amor
Mentiras,
Contábamas noite e día
Soños,
Nos que todas se cumprían
Morte
Que nunca ven cando a chamas
Ledicia
Cando a miña vida esta rematada

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

O GATO FATO (CANTIGA DE CEGO)

Escoiten señores a historia

Diste gato guerrilleiro

Que coñeceu unha gatiña

Indo ao mercado gandeiro.

Il nunca se preocupara

Mais que andar na súa loita

E por iso andaba solo

Non se preocupa de noivas

Il pelexaba nos montes

Cazaba ratos e paxaros

Escapaba dos cazadores

Que o querían meter nun saco

Mais no mercado gandeiro

Coñeceu a unha gatiña

Que lle faría mudar

O pensamento que tiña

Ela era guerrilleira

Era ceibe e salvaxe

Non permitía que nadie

Lle fixera un aldraxe

E así queixo o destino

Que ser foran coñecendo

Que falaran tódolos días

Até que ía mencendo.

Non pasaba un segundo

Que non pensara en ela

I en que chegara a hora

De poder de novo vela.

Ela abriulle as portas

Da casa e do seu corazón

E il pasoulle sen medo

Era feliz ao seu carón.

Gustaba das súas apertas

Nelas estaba seguro

E rouboulle algún bico

E soñaba cun futuro.

Pero o gato e curioso

Desconfía e ten medo

E por iso cometeu

Un dos mais dolosos erros.

El contoullo á gatiña

Aínda que xa o sabía

E trouxo de consecuencia

A derradeira despedida.

O gato pensou que sería

Mellor estar afastado

Que xa non a feriría

Se non estaba ao seu lado.

E pasaron os minutos

E o gato non podía

Ter un momento de acougo

Pois a súa gata quería.

A gatiña moi ferida

Afastouse para sempre

Pois ela so quería tratos

Con gatos e non con vermes.

Pasan as horas é o mico

Con bágoas de tristura

Pensa nesa gatiña

A que quería con loucura.

I sabe e ten moi claro

Que non merece perdón

Pero o único que quere

É a gatiña ao seu carón.

Xa non quere ser guerrilleiro

Non quere nada vida nada vida

Pois a mais importante loita

Il xa a tiña perdida.

Il suplícalle clemencia

Aínda que non merece perdón

Ou se non que lle dean morte

Arrincándolle o corazón.

O gato non come nin dorme

O ratos xa non os caza

Quere que o metan nun saco

E que o maten cunha maza.

E si o atopan de noite

No monte ou na rúa

Verán   que o gato choroso

Pídelle morrer a rúa.

Por iso lembren señores

E non fagan coma o gato

Que non coidou os amores

Mais que gato, foi un fato.

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment

HOXE MATEI O QUE AMABA


¡Todos los hombres matan lo que aman!
-y que sea por todos esto oído-:
algunos lo hacen con mirada amarga,
algunos con palabras de dulzura;
el cobarde asesina con un beso
y el hombre de valor con una espada!
(Oscar Wilde)

Hoxe foi o día que matei o que amaba, ou mellor dito día que rematou a súa agonía. Hoxe derrubeime ao non poder seguir mentindo, agochando o que fixen, a máis rastreras das traizóns, a creba da confianza. Hoxe síntome como tal despoxo humano que nin os voitres quererían como carniza para se alimentar. Aquel que sempre defendía a sinceridade e o respecto, aquel que odiaba a traizón, converteuse no que mais odiaba. E ese ser son eu.
Hoxe matei o que amaba, seguramente sen que ela saiba nunca por qué o fixen, por qué o matei. Cometín o erro de facer o que dixen que non ía nunca facer. Cometín o erro de namorarme de quen lle prometín que nunca me ía namorar. Quixen saber, quixen descubrir algo que me fixera desnamorarme, volver a ser eu, mais o único que atopei moi máis amor, máis desexo. Un maldito sentimento que non podo controlar, que me domina a min como unha adicción á mais dura das drogas. E agora morreu, mateino, foi un só unha pequena dor comparado co que chegaría a sufrir se algún día chegara a descubrir o que fixen.
Hoxe matei o que amaba e tamén mateime a min, incapaz de volver a ser quen era, convertido no desprezo dun ser humano, eses seres que tanto rexeitei porque non quería ser como eles, porque me daban asco e vergoña eses seres como nos que me convertín sen saber como.
Hoxe matei o que amaba e fun expulsado do reino felino por non respectar a súa lei. Si tempo atrás aprendín a lección de que non se pode confiar nos humanos, hoxe a lección foi que sempre se debe confiar nun gato, que nunca debes traizoar a un gato porque así lle arrancas unha das súas sete vidas e se non queres arrincarlle máis, o mellor que podes facer é fuxir e deixalo seguir vivindo feliz.
Hoxe matei o que amaba por tratar a un gato como a un humano. Maldita curiosidade felina que non me deixou ver alén! Por iso, hoxe matei o que amaba, por non saber ser, por amar sen saber, por querer e desexar coa tolemia. Agora xa non hai volta atrás, porque matei o que amaba.
Hoxe matei o que amaba e non podo pedir perdón porque non merezo ser perdoado. E o meu sino ser afastado. Agora chegou o momento de marchar, de afastar, de desaparecer para non seguir mancando nunca máis a quen de verdade me quere. Pero antes, como derradeira ofrenda arrincarei o meu corazón naquel mercado gandeiro onde os seus ollos me fixeron ronronear por primeira vez. Alí quedará porque xa non o precisarei máis, agora que son humano, o corazón é algo inútil.
Hoxe matei o que amaba, máis quixera ser eu quen morrera. Sei que o meu castigo é vivir sen ela. Hoxe matei o que amaba, mellor dito, rematou de agonizar da mortal ferida asestada.

Posted in isidrez, paranoia literaria | Leave a comment