As Miñas Paranoias

Como queres que non teña os ollos tristes

Se non podo pasar a vida ao teu lado?

Como queres ver en min un sorriso

Se estou totalmente acabado?

Como podes querer que pense na vida

Cando a vida é miña maior tortura?

Como queres que seque as bágoas

Se teño unha dor que non se atura?

Como queres que aínda teña soños

se cada soño se volveu pesadelo?

Como queres que teña esperanza

Se nunca chegou o que espero?

Como queres que non pense na morte

Se a miña vida é tan escura?

Como queres que a miña alma sane

Cando es ti a única cura?

Como queres que non te ame

Se ese é o motor do meu latexo?

Como queres que non te queira,

Se ti es o meu único desexo?

Cando o amor leva a morte

A dor sempre é compañeira

So quixera que me matases

E poder morrer a túa beira.

Co silencio e a soidade como compaña

Ando na procura do recordo da túa alma

Tentando que a miña recobrase a calma

que tiña, e mais que tiña ten raña.

Bagoas de sangue do corazón lañado

Tinguen a diario a miña faciana.

De soñar tan sequera teño gana,

De tanto que o fixen quedei esgotado.

Camiño descalzo sobre pedras de lume,

Rebolo espido en cristais rachados

E nada cala o corazón co seu queixume.

Paso noites escuras de dores  laiados

Por este desamor que me consume

Nin morte  acouga aos desacougados

Saudade,

Quen che deixou morar en min?

Soidade,

Por que es a miña única compañeira?

Bágoas,

Por que lavades continuamente miña faciana?

Desesperación,

A caso non queres ir a coñecer mundo?

Distancia,

Por que te interpós sempre nos meus soños?

Amor,

Por que non atopas nunca o camiño?

Dor,

Por que non deixas ceibe a miña alma?

Vida,

Creo que xa pasamos moito tempo xuntos.